پژوهشگر جنگ شناختی : در خاورمیانه پرتلاطم، حزب‌الله لبنان دیگر صرفا یک سازمان سیاسی یا نظامی نیست؛ بلکه به‌مثابه رمز و نماد مقاومت، به ستون اصلی معادلات امنیتی و تمدنی منطقه بدل شده است. اگر تاریخ را نه سلسله‌ای از رخدادهای پراکنده، بلکه تجلی سنن الهی بدانیم، پیدایش و تداوم حزب‌الله، فصل برجسته‌ای در قاعده جاودانه «مخاصمه حق و باطل» است؛ همان نزاعی که قرآن آن را «هَذَانِ خَصْمَانِ اخْتَصَمُوا فِی رَبِّهِم» نامید. تاریخ، چیزی جز صحنه کشمکش این دو منطق نیست؛ حزب‌الله، در عصر حاضر، به آینه تمام‌نمای این کشمکش بدل شده است.

حالا که دست‌کم سه کانال خبری غربی در کمتر از دو هفته، عبارت «ضرورت گفت‌وگو برای خلع‌سلاح حزب‌الله» را در صدر مواضع خود قرار می‌دهند و همزمان در بیروت صحنه سیاسی به‌گونه‌ای طراحی می‌شود که انگار راه خروج از بحران اقتصادی فقط از یک در باریک می‌گذرد - دقیقا همان درِ خلع‌سلاح - شاید وقت آن رسیده باشد یک گام عقب‌تر برویم و از خود بپرسیم آیا این فقط یک بحث تاکتیکی درباره لبنان است یا بخشی از یک پروژه کلان برای بازچینش سازه ژئوپلیتیک منطقه؟

شاید باید با راننده تاکسی‌ای در بیروت چند دقیقه هم‌صحبت شوی تا ببینی تصویر حزب‌الله در ذهن مردم لبنان چقدر متناقض است.

لبنان سال‌هاست که در تلاطم بحران‌های پیچیده سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و امنیتی دست‌وپا می‌زند. کشوری با تاریخچه‌ای پر از جنگ‌های داخلی، مداخلات خارجی، تضادهای فرقه‌ای و فشارهای بی‌امان قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی.

حزب‌الله لبنان را باید جنبشی که طی چهاردهه از منطق پاسخ به تعرض و تهدید، به منطق طراحی میدان عبور می‌کند و می‌کوشد قواعد بازی را پیش از وقوع بحران‌ها بازنویسی کند، فهم کرد.

آخرین تصویر از او در ذهن بسیاری نه یک صحنه جنگی و نه حتی تریبونی تبلیغاتی است؛ بلکه آن فرمانده جوانی است که در میان آوار اردوگاه «بورج‌البراجنه» قدم می‌زند، دست بر شانه پسرک فلسطینی می‌گذارد و پدرانه تسلایش می‌دهد.

صبحی را فرض کنید که روزنامه‌ها تیتر بزنند «پایان مقاومت: حزب‌الله سلاح‌های خود را تحویل داد» خیابان الحمرا آرام است؛ نه از موشک خبری هست، نه از تهدید، نه حتی از درگیری لفظی. عده‌ای در کافه‌ها با لبخند می‌گویند بالاخره لبنان کشوری «طبیعی» شد.

اربعین یک شاهکار زیبایی‌شناختی اجتماعی است. اینجا، زیبایی در ایثار است. در زنی که نان تنوریش را بی‌مزد می‌بخشد