وطن

کس را نباشد جرأت دیدارِ چشمِ این دو تن
خورشیدِ بالا آمده از شانه ی شیر وطن

خورشید، نور مطلق است و کور خواهد شد کسی
که خیره در او باشد و غرّه شود بر خویشتن

شیر است و چشم نافذش، شیر است و روحِ غالبش
قالب تهی کردن رواست، آنجا که پوشیده کفن

در جنگ با سفیانیان، در جنگ با این کوفیان
ماییم و یک سیدعلی، لبنان و یک سید حسن

بیزارم از هر مصلحت! بیزارم از هر جام زهر
چون چای سردی که پس از چندی بیفتد از دهن

دارد به غارت می رود، آغوش گرم مادران
دارد به یغما می رود، لبخند گرمابخش زن

خشکید خون کودکان در ربّنا و شد عقیق
باید قُرق ها را شکست و همصدا شد با یمن

ایران سیاوش داشته، زهرا در آتش داشته
با ما نگو از آتش و خون و تبر خوردن سخن

ماییم ما مرد عمل، باکی نداریم از جمل
خط مقدم را سپرده تا علی دست حسن

دیروز از تلویزیون، فرمانده ای خوش ذوق گفت:
«شد موشکای کاغذی، هایپرسونیک و نقطه زن!»

فرعونیانِ بی خدا…! قارونیانِ بینوا…!
از نسل ابراهیم ما، سر می رسد یک بت شکن

با ندبه های جمکران، گفتم به گوش آسمان
وا می شود هر چه گره، با دست تو مولای من