پرونده جفری اپستین را نباید صرفا در حد یک رسوایی اخلاقی یا جنایی فروکاست. این ماجرا، اگر دقیق و منصفانه تحلیل شود، به‌مثابه نشانه‌ای روشن از بحرانی عمیق‌تر در تمدن به ظاهر مدرن غرب، خودنمایی می‌کند؛ بحرانی که مستقیما به تلقی این تمدن از زن، خانواده و نسبت انسان با اخلاق باز می‌گردد. جزیره اپستین بیش از آنکه یک مکان جغرافیایی باشد، نماد فضایی است که در آن پیوند میان قدرت، ثروت و بی‌مهاری اخلاقی به شکلی عریان آشکار شده است.

پرونده جزیره اپستین را نباید صرفاً به‌عنوان انحراف اخلاقی یک فرد یا باندی پنهان در حاشیه نظام غربی فهم کرد؛ این پرونده در سطحی عمیق‌تر، برساخته منطقی نوعی انسان‌شناسی مسلط در لیبرالیسم متأخر است.

تحولات اخیر اجتماعی در ایران بار دیگر نشان داد که میدان اصلی تقابل دشمن با جمهوری اسلامی، نه فقط عرصه نظامی یا اقتصادی، بلکه حوزه «ذهن‌ها، ادراک‌ها و روایت‌ها» است.

وقتی اشخاص برجسته و بزرگ می‌شوند، نامشان بیش از آنکه صرفا به یک فرد تاریخی اشاره کند، به یک میدان مفهومی دلالت می‌کند؛ میدانی که در آن، معناها درهم تنیده می‌شوند، امتداد می‌یابند و در لایه‌های مختلف زمان و آگاهی جمعی بازتولید می‌شوند.

در گفتمان عمومی کشور ایران، نام شهید حاج قاسم سلیمانی اغلب با مفاهیمی چون ایثار، مقاومت و امنیت گره خورده است. مفاهیمی که اگرچه درست‌اند، اما اگر فقط به آنها بسنده شود، تصویری ناقص و تقلیل‌یافته از وی به دست می‌آید.

در طول چند دهه حکومت سلسله قاجار و پهلوی، جامعه ایران همواره از اعمال سلطه نیروی خارجی رنج کشیده است. در این مقاطع بحرانی، روزی نبود که مردم ایران از حفظ تمامیت ارضی کشور مطمئن باشند و با خیالی آسوده به زندگی بپردازند.

مکتب سلیمانی را نمی‌توان فهمید، مگر آنکه آن را در امتداد مکتبی دید که از بعثت آغاز شد؛ مکتبی که در آن، انسان می‌آموزد چگونه همزمان صاعقه‌ای در میدان نبرد و نسیمی آرام در میان مردم باشد.

ما در عصر تورم کلمات و قحطی کنش زندگی می‌کنیم؛ ما در عصری زندگی می‌کنیم که در آن نظریه‌پردازان پشت میزها، نسخه‌هایی برای جهانی می‌پیچند که هرگز بوی باروتش را نشنیده و ضجه‌های کودکانش را ندیده‌اند. اما در این میان، پدیده‌ای به نام حاج قاسم سلیمانی ظهور کرد که معادلات ما را برهم زد.