از کنگره های طاق بستان تا مرقد شمس در خراسان

خود تو پرچم عشقی سه رنگ در یک رنگ خلوص صبغه ی الله تو نشد انکار به تند باد حوادث به کوه می مانی خود تو قله ای ای رفعت بلند تبار

وطن ریشه دارد در اشکِ مادر در امیدِ کارگر در دعای شبانه‌ی پدری که فردا را برای فرزندش روشن‌تر می‌خواهد.

به خنجر دوستان حواست باشد. به چرخش ناگهان حواست باشد.

در تاریخ رسانه، ما همیشه با دو نوع سانسور مواجه بوده‌ایم: «سانسور سکوت» که در دیکتاتوری‌های کلاسیک رخ می‌دهد و «سانسور شلوغی» که تخصص لیبرال‌دموکراسی‌هاست. پرونده جفری اپستین، شاهکار نوع دوم بود.

تحولات اخیر اجتماعی در ایران بار دیگر نشان داد که میدان اصلی تقابل دشمن با جمهوری اسلامی، نه فقط عرصه نظامی یا اقتصادی، بلکه حوزه «ذهن‌ها، ادراک‌ها و روایت‌ها» است.

ما خسته‌ایم از عکس، ما خسته‌ایم از ژست لبخند مونالیزا روی تراس کافی‌ست

اگر انقلاب اسلامی ایران را یک پیکره زنده تصور کنیم، بدون تردید «فرهنگ» روح حاکم بر این پیکره است. انقلابی که میشل فوکو، فیلسوف فرانسوی، ذات آن را «روح جهان بی‌روح» توصیف کرد و بیش از هر چیز بر بنیان یک دگرگونی عمیق فرهنگی و ارزشی استوار شد. اما امروز، پس از دهه‌ها، به نظر می‌رسد این روح، در تن نحیف بدنه انقلاب گرفتار آمده است؛ بدنه‌ای که از یک‌سو تحت حملات سنگین و حساب‌شده رسانه‌های بیگانه و سبک زندگی وارداتی قرار دارد و از سوی دیگر، از درون، توسط حجم انبوهی از فعالیت‌های فرهنگی صوری، نمایشی و فاقد عمق، ضعیف و فرسوده می‌شود.