در هنگامه‌ای که زمانه با شتابی نابرابر بر پیکره جوامع فرود می‌آید و امواج روایت‌های متعارض، ذهن و ضمیر افکار عمومی را در معرض فرسایش پیوسته قرار می‌دهد، سخن گفتن از دفاع، رهبری و تبیین دستاوردهای مکتب امام خامنه‌ای (ره) نه یک انتخاب ذوقی بلکه ضرورتی راهبردی است؛ ضرورتی که اگر به صورت یک منظومه پیوسته و هم‌افزا صورت‌بندی نشود، به جای آنکه مولد انسجام ملی باشد، خود به عاملی برای پراکندگی معنایی و گسست ادراکی بدل خواهد شد.

جنگ، دیگر صرفا عرصه تاخت و تاز توپ و تانک نیست؛ عرصه‌ای است که در آن «حقیقت» خود به یک هدف استراتژیک تبدیل شده است. نبردهای اخیر در منطقه، به ویژه رویارویی‌های سایبری و اطلاعاتی میان ایران و رژیم صهیونیستی، بیش از هر چیز، پرده از اهمیت محوری «جنگ شناختی» یا «عملیات روانی» برمی‌دارد.

دل را از تاریکی باز می‌ستاند و به ما می‌آموزد که هر شب، هرچقدر هم طولانی باشد سرانجام سحر دارد

ایران سیاوش داشته، زهرا در آتش داشته با ما نگو از آتش و خون و تبر خوردن سخن

از کنگره های طاق بستان تا مرقد شمس در خراسان

خود تو پرچم عشقی سه رنگ در یک رنگ خلوص صبغه ی الله تو نشد انکار به تند باد حوادث به کوه می مانی خود تو قله ای ای رفعت بلند تبار

وطن ریشه دارد در اشکِ مادر در امیدِ کارگر در دعای شبانه‌ی پدری که فردا را برای فرزندش روشن‌تر می‌خواهد.

به خنجر دوستان حواست باشد. به چرخش ناگهان حواست باشد.