پرونده جفری اپستین، اگر از سطح یک رسوایی جنایی فردی فراتر برده شود، به یکی از شفاف‌ترین پنجره‌ها برای فهم بحران انسان‌شناختی تمدن غرب مدرن تبدیل می‌شود. مسئله اصلی نه انحراف یک میلیاردر، بلکه امکان تاریخی، اجتماعی و نهادی شکل‌گیری، تداوم و حفاظت از چنین شبکه‌ایی است؛ شبکه‌ای که در آن، ثروت، قدرت، بدن و سکوت به صورت نظام‌مند به هم گره خورده‌اند. اینجاست که جزیره اپستین از یک مکان جغرافیایی، به یک «نماد تمدنی» ارتقا می‌یابد.

هر تمدن براساس مبانی و نگرش‌های خاصی شکل می‌گیرد و اهداف خاصی را دنبال می‌کند. از جمله مبناهای مقایسه میان تمدن‌ها، انسان‌هایی است که عرضه می‌کنند. رهبری در کتاب طرح کلی اندیشه اسلامی، تشکیل حکومت انسانی را به عنوان «کارخانه انسان‌سازی» تبیین می‌کنند؛ بدین معنا که پیامبران در آغاز نهضت‌شان انسان‌ها را یک به یک تربیت می‌کردند که فرآیندی بسیار طولانی با بازدهی کم بوده است.

در میان آب‌های آرام کارائیب، جزیره کوچکی به نام لیتل سینت جیمز (Little Saint James) وجود دارد که بیش از یک مکان جغرافیایی، توجه جهانیان را به خود جلب کرده است! نام این جزیره با جفری اپستین، سرمایه‌دار آمریکایی متهم به قاچاق جنسی دختران نوجوان گره خورده است که شبکه گسترده‌ای از نخبگان سیاسی، اقتصادی و علمی جهان را درگیر اقدامات جنون‌آمیز خود کرده بود.

پرونده جفری اپستین، نه فقط رسوایی اخلاقی یا انحراف جنایی؛ بلکه نشانه‌ای تمدنی است. نشانه‌ای از فرجام منطقی جهانی که سال‌ها پیش، آگاهانه و با افتخار، پیوند خود را با اخلاق، معنا و قدس گسست و انسان را به «واحد لذت و قدرت» فروکاست.

برای فهم وضعیت زن در غرب و خاستگاه فمینیسم، نمی‌توان از زمینه تاریخی و الهیاتی آن چشم پوشید. بخش مهمی از بحران زن در تمدن غرب، نه از اقتصاد یا سیاست، بلکه از خوانش تحریف‌شده متون مقدس یهودی–مسیحی سرچشمه می‌گیرد؛ خوانشی که در قرون متمادی، مبنای انسان‌شناسی و جنسیت‌شناسی غرب بوده است.

می‌گویند تمدن غرب پیشرفته است و ارزش انسان را پاس می‌دارد. اما وقتی پرده‌های مخملی ثروت و قدرت کنار می‌رود و به پرونده سیاه «جزیره اپستین» نگاه می‌کنیم، بوی تعفن «جاهلیت مدرن» مشام را می‌آزارد. پشت دیوارهای بلند ویلاهای کارائیب، همان بربریت کهن با کراوات و ادکلن‌های گران‌قیمت زندگی می‌کند.

پرونده جفری اپستین را نباید صرفا در حد یک رسوایی اخلاقی یا جنایی فروکاست. این ماجرا، اگر دقیق و منصفانه تحلیل شود، به‌مثابه نشانه‌ای روشن از بحرانی عمیق‌تر در تمدن به ظاهر مدرن غرب، خودنمایی می‌کند؛ بحرانی که مستقیما به تلقی این تمدن از زن، خانواده و نسبت انسان با اخلاق باز می‌گردد. جزیره اپستین بیش از آنکه یک مکان جغرافیایی باشد، نماد فضایی است که در آن پیوند میان قدرت، ثروت و بی‌مهاری اخلاقی به شکلی عریان آشکار شده است.

پرونده جزیره اپستین را نباید صرفاً به‌عنوان انحراف اخلاقی یک فرد یا باندی پنهان در حاشیه نظام غربی فهم کرد؛ این پرونده در سطحی عمیق‌تر، برساخته منطقی نوعی انسان‌شناسی مسلط در لیبرالیسم متأخر است.