پرونده جفری اپستین، اگر صرفا در چارچوب جرم‌شناسی یا فساد فردی تحلیل شود، چیزی فراتر از یک رسوایی اخلاقی نخواهد بود؛ اما هنگامی که این پرونده در افق انسان‌شناسی تمدنی غرب مدرن قرار می‌گیرد، به نشانه‌ای گویا از نوع خاصی از انسان بدل می‌شود؛ انسانی که در منطق لیبرالیسم، نه حامل کرامت ذاتی، بلکه عنصری مصرف‌پذیر، ابزارمند و تابع لذت و قدرت است.

پرونده جفری اپستین، اگر از سطح یک رسوایی جنایی فردی فراتر برده شود، به یکی از شفاف‌ترین پنجره‌ها برای فهم بحران انسان‌شناختی تمدن غرب مدرن تبدیل می‌شود. مسئله اصلی نه انحراف یک میلیاردر، بلکه امکان تاریخی، اجتماعی و نهادی شکل‌گیری، تداوم و حفاظت از چنین شبکه‌ایی است؛ شبکه‌ای که در آن، ثروت، قدرت، بدن و سکوت به صورت نظام‌مند به هم گره خورده‌اند. اینجاست که جزیره اپستین از یک مکان جغرافیایی، به یک «نماد تمدنی» ارتقا می‌یابد.