اگر تاریخ جوامع را در افق سنن و قواعد الهی قرائت کنیم، درمی‌یابیم که بقای ملت‌ها بیش از آنکه به ثروت و قدرت وابسته باشد، به فرهنگ و هویت متکی است. آنچه تمدنی را می‌پرورد یا می‌میراند، نه تغییر موازنه تسلیحات و نه فراز و فرود معیشت، بلکه نوع تلقی آن ملت از «خود» و «دیگری» و نسبتش با حقیقت است.

فرهنگ هر جامعه ستون خیمه هویت و امنیت آن است؛ اگر این ستون سست شود، دیگر عرصه‌های حیات جمعی نیز به لرزه درمی‌آیند. در یک سال نخست دولت چهاردهم، مهم‌ترین کلیدواژه‌ای که رهبر انقلاب در حوزه فرهنگ مکرر بر آن انگشت نهادند، «جهاد تبیین» بود؛ مفهومی که به‌روشنی نشان می‌دهد فرهنگ در زمانه ما نه صرفا عرصه آموزش و هنر، بلکه میدان رویارویی با روایت‌ها، ذهنیت‌ها و امیدهاست.

فرهنگ در روزگار ما بیش از هر زمان دیگری در میدان نبرد روایت‌ها تعریف می‌شود.

«جهاد تبیین یعنی بازسازی روایت درست از ملت ایران در برابر تحریف دشمن». این یعنی هرکس صدایی دارد، باید تصویر ملتش را بازتاب دهد؛ نه از سر شعار، بلکه از سر واقعیت.

در گستره پرچالش غرب آسیا، محور مقاومت صرفا بلوکی سیاسی‌نظامی نیست، بلکه منظومه‌ای از ایمان، مجاهدت و پیوند تمدنی است که ریشه در فرهنگ عاشورایی و تجربه قرن‌ها استعمارستیزی دارد.

تحلیل ابعاد حماسی جنگ ۱۲ روزه باید فراتر از سطح عملیات نظامی صرف انجام پذیرد و به بررسی عناصر کلیدی مانند نقش مردم و نیروهای مسلح در ایجاد همگرایی اجتماعی، معنای نمادین مقاومت در برابر تجاوز و جایگاه این جنگ در معماری امنیت ملی پرداخته شود

در دنیای امروز، مواجهه ملت‌ها و نظام‌ها دیگر صرفا در میدان نبرد فیزیکی خلاصه نمی‌شود. مفهومی به نام «جنگ روایت‌ها» در حال تبدیل شدن به مهم‌ترین میدان تقابل میان قدرت‌هاست. در این نبرد نوین، هر طرف تلاش می‌کند تا با ارائه روایتی خاص از یک رویداد، افکار عمومی را به نفع خود شکل دهد. روایت فراتر از گزارش یک واقعه است؛ بازتابی از نگرش، چارچوب ذهنی و اهداف راهبردی است که می‌کوشد ذهن و احساس مخاطب را تحت تاثیر قرار دهد.

در سپهر تقابل‌های نوین، آنجا که شلیک معنا و مهندسی ادراک، جای گلوله و موشک را می‌گیرد، رسانه دیگر ابزار تبلیغ نیست، بلکه سلاح راهبردی تمدن‌ها است؛ آنکه میدان روایت را باخت، پیش از میدان جنگ، خویشتن را باخته است.