دانش‌آموزان و معلمان چه مسئولیتی در قبال روایت جنگ ۱۲روزه دارند؟

وقتی سخن از «ایران قوی» به میان می‌آید، اغلب نگاه‌ها به سمت اقتصاد، سیاست یا قدرت نظامی معطوف می‌شود. اما حقیقت این است که هیچ‌کدام از این عرصه‌ها بدون سرمایه انسانی توانمند معنا پیدا نمی‌کنند.

در جهان امروز که امواج رسانه‌ای و فرهنگی مرزها را درنوردیده‌اند، پرسش اصلی بسیاری از جوامع این است که چگونه می‌توان نسل‌های آینده را از بحران هویت نجات داد و آنان را به سرمایه‌ای برای تداوم ملیت، دین و تمدن تبدیل کرد؟ پاسخ روشن است: مدرسه. مدرسه نه‌تنها محل آموزش علوم پایه، بلکه اصلی‌ترین کانون شکل‌گیری شخصیت، ارزش‌ها و هویت نسل آینده است. برای تبدیل مدارس به پایگاه پرورش هویت ملی، دینی و تمدنی باید به چند محور کلیدی توجه کرد :

در دنیای امروز، جنگ روایت‌ها جایگزین بسیاری از میدان‌های نبرد سنتی شده است. اگر در گذشته توپ و تانک سرنوشت ملت‌ها را تغییر می‌داد، امروز «روایت‌ها» هستند که می‌توانند هویت یک نسل را دگرگون کنند. این نبرد نامرئی، آرام و بی‌صدا به خانه‌ها و ذهن‌های نوجوانان ما نفوذ کرده و اگر از آن غفلت کنیم، خطر ازدست‌دادن بزرگ‌ترین سرمایه اجتماعی‌مان، یعنی نسل آینده، بسیار جدی خواهد بود.

تاریخ جوامع نشان می‌دهد که هیچ تمدنی، نه با سلاح و ثروت، بلکه با نظام تعلیم و تربیت خود، ماندگار یا فروپاشیده است.

مدرسه در نگاه انقلاب اسلامی، تنها چهاردیواری‌ای برای آموزش الفبا نیست؛ سنگری است در خط مقدم، جایی که نسل آینده انقلاب در آن ساخته می‌شود.

تحول در آموزش و پرورش، از جمله نیازهای مبرم هر جامعه‌ای برای حرکت رو به جلو و دست‌یابی به توسعه پایدار است. نهاد آموزش و پرورش، به مثابه سنگ بنای تربیت نسل‌های آینده، نقش کلیدی در شکل‌دهی به هویت، اندیشه و رفتار شهروندان ایفا می‌کند.

در تعریف تغییر گفته شده است: تغییر، دگرگونی هر چیزی است که با گذشته‌اش تفاوت داشته باشد و نوآوری، اتخاذ ایده‌هایی برای سازمان جدید است. بنابراین تمام نوآوری‌ها می‌تواند منعکس‌کننده یک تغییر باشند؛ اگر چه تمام تغییرها نوآوری نیستند.