فرهنگ سیاسی که به‌نوعی چهارچوب رابطه‌ حاکمیت و مردم را مشخص می‌کند، با فرهنگ کار، هویت پیدا می‌کند

جوانی را در نظر بگیرید که با انگشتش مدام روی صفحه‌ تلفنش ضربه می‌زند تا به گمان خود، مبلغ هنگفتی به دست آورد. اگر از او بپرسید برای پول در آوردن، کار دیگری هست یا نه، خواهد گفت کار‌های دیگر زحمت دارند و حوصله‌ انجام آن‌ها را ندارد. اما چه شد که زحمت کشیدن به عنوان امری ممدوح، امروزه توسط برخی از جوانان با حساب و کتاب عافیت‌طلبانه، مذموم شمرده شده و عده‌ای می‌خواهند یک‌شبه ره صدساله‌ «پول‌داری» را طی کنند؟

بیت‌الحکمه در بغداد، دارالعلم در قاهره و مدارس نظامیه در نیشابور و بغداد، بیش از آنکه مراکز قدرت سیاسی باشند، نماد تسلط بر فضای دانایی بودند.

وقتی کتابی خوانده می‌شود، در واقع فردی وارد گفت‌وگویی طولانی با گذشته، حال و آینده جامعه‌اش می‌شود. این گفت‌وگو است که فرهنگ می‌سازد. جامعه‌ای که در آن کتاب خوانده نمی‌شود، اندیشه همواره در سطح باقی می‌ماند و جامعه‌ای که اندیشه‌اش سطحی است، توسعه‌اش نیز سطحی خواهد بود.

جوانی را در نظر بگیرید که با انگشتش مدام روی صفحه‌ تلفنش ضربه می‌زند تا به گمان خود، مبلغ هنگفتی به دست آورد. اگر از او بپرسید برای پول در آوردن، کار دیگری هست یا نه، خواهد گفت کار‌های دیگر زحمت دارند و حوصله‌ انجام آن‌ها را ندارد. اما چه شد که زحمت کشیدن به عنوان امری ممدوح، امروزه توسط برخی از جوانان با حساب و کتاب عافیت‌طلبانه، مذموم شمرده شده و عده‌ای می‌خواهند یک‌شبه ره صدساله‌ «پول‌داری» را طی کنند؟

در حوزه‌ ادبیات داستانی، ترجمه‌ آثار رمان‌نویسان شرق آسیا، آمریکای لاتین و اروپا، همچنان محبوب است اما نکته‌ جالب توجه، گرایش به رمان‌هایی با مضامین غم، تنهایی و بقا در شرایط دشوار است

وشتاری که امید را با واقع‌گرایی ترکیب کند (البته نه از طریق خوش‌باوری سطحی، بلکه با فهم عمیق از رنج‌ها و ظرفیت‌ها)، می‌تواند جامعه را به کنشگری سوق دهد.

«کتاب» نه ‌فقط حامل دانش، که خود موتور محرک تغییر بوده است؛ از خلق نهضت‌های کوچک گرفته تا شکل‌گیری انقلاب‌های بزرگ.