در گستره پویای فرهنگ و رسانه، برخی رویدادها از جنس نشانه‌اند. این رویدادها فراتر از وجه ظاهری خود، کارکردی راهبردی می‌یابند و به نمادهایی تبدیل می‌شوند که مسیر جریان فرهنگی را جهت‌دهی می‌کنند. در این میان، توجه ویژه به یک اثر مکتوب و امضای ارزشمندی که بر صدر آن می‌نشیند، تنها یک اقدام تشریفاتی نیست، بلکه پیامی چندلایه دارد که در بستر نبرد تمدن‌های امروزین می‌توان آن را تحلیل کرد.

در جهان متکثر امروز، بحران‌ها نه صرفا عرصه تهدید بلکه صحنه بازخوانی مبانی و بازیابی معنای هویت هستند. رخداد «جنگ تحمیلی ۱۲ روزه» در جغرافیای غرب آسیا، در ظاهر یک درگیری نظامی محدود بود؛ اما در باطن، تجلی رخدادی ژرف‌تر بود: تصادم دو جهان‌بینی، دو نظام معنا، دو ساحت هستی‌شناختی؛ یکی ریشه‌دار در ایمان و ظلم‌ستیزی، دیگری زاده روح استیلا و طغیان.