مسئله فرهنگ، پیش و بیش از آنکه مسئله «فعالیت» باشد، مسئله «اثر» است. تاریخ معاصر ایران مملو از کنش‌های فرهنگی‌ای است که پرشمار و پرهزینه بوده‌اند، اما در سطح تحولات عمیق اجتماعی، کم‌اثر یا بی‌اثر مانده‌اند.

بحث حجاب در ایران، اگرچه گاه در سطح قانون و الزام اجتماعی مطرح شده، اما حقیقت آن در ساحت فرهنگ و معنا شکل می‌گیرد. هیچ جامعه‌ای با تکیه بر اجبار نتوانسته است سبکی از زیست را برای همیشه تثبیت کند؛ آنچه ماندگار می‌شود، «باور درونی» و «پذیرش فعال» است. از این منظر، مسئله حجاب بیش از آنکه موضوعی انتظامی یا حتی فقهی باشد، یک پروژه فرهنگی بلندمدت است که نیازمند مهندسی ترویج و بازآفرینی گفتمانی است.

هوش‌مصنوعی (AI) دیگر صرفا یک دستاورد علمی در آزمایشگاه‌ها نیست؛ بلکه به یک نیروی فعال، حاضر و تعیین‌کننده در میدان نبرد تمدن‌ها تبدیل شده است. برای ما که ماموریت دفاع از هویت اسلامی-ایرانی و ترسیم مسیر تمدن نوین اسلامی را بر عهده داریم، هوش‌مصنوعی شمشیر دولبه‌ای است که می‌تواند همزمان تهدیدی وجودی و فرصتی بی‌بدیل باشد.

هوش‌مصنوعی امروز فراتر از یک فناوری نوظهور یا ابزار کمکی، عرصهای اجتناب‌ناپذیر از نبرد تمدنی است که بر «نظام معنا»، «قدرت روایت» و «هندسه فرهنگ» مستقیما تاثیر می‌گذارد.

حقیقتش را بخواهید، اولین باری که تقریظ مقام رهبری بر یک کتاب را دیدم، کمی متعجب شدم. البته از خود این حرکت نه از محتوای آن. با خودم گفتم در این زمانه شلوغ و پرسرعتی که هر روز هزاران کتاب منتشر می‌شود، رهبر یک کشور چرا وقت خود را صرف خواندن و نوشتن درباره یک کتاب خاص می‌کند؟

نگاشته کوتاه بر یک کتاب، تنها یک یادداشت تشویق‌آمیز بر حاشیه یک کتاب نیست، بلکه نقشه راهی است برای رهروان فرهنگ

سنت تقریظ‌نویسی رهبر انقلاب بر کتاب‌ها را نباید صرفا یک «تشویق» یا «تبلیغ» برای کتاب‌خوانی دانست. این نگاه، تقلیل دادن یک پدیده راهبردی به یک کنش فرهنگی ساده است. برای فهم عمق این سنت، باید آن را در چارچوب یک نظریه کلان‌تر تحلیل کرد: تقریظ، یک فرآیند هوشمندانه برای «تولید و توزیع سرمایه نمادین» در جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی است.

در هر تمدنی، لحظه‌هایی وجود دارد که «کلمه» بر جای سیاست می‌نشیند و «کتاب» نقش نهاد راهبری را ایفا می‌کند. تمدن اسلامی، بیش از هر تمدن دیگر، با کتاب بالیده و با قلم، قدرت ساخته است.