درک صحیح از سیاست خارجی جمهوری‌اسلامی ایران، بدون‌توجه به جایگاه مسئله فلسطین و رژیم صهیونیستی، ممکن نیست. از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی، سیاست خارجی کشور بر پایه اصولی روشن و غیر قابل‌تغییر استوارشده است که یکی از محوری‌ترین آنها، مقابله‌ جدی، عملی و همه‌جانبه با رژیم صهیونیستی تا زمان نابودی کامل این غده سرطانی است؛ سیاستی که نه برخاسته از احساسات مقطعی، بلکه محصول یک شناخت عمیق، اصولی و راهبردی از ذات این رژیم و جایگاه آن در معادلات سلطه جهانی است.

مذاکره در سیاست خارجی همواره موضوعی پیچیده و در عین حال اساسی بوده است. در برخی موارد، مذاکره به‌عنوان ابزاری برای رسیدن به توافقاتی سیاسی و اقتصادی مطرح می‌شود، اما در دیگر مواقع، به‌عنوان موضوعی که ممکن است به عدول از اصول و منافع ملی منجر شود، مطرح است. این تناقض‌پذیری در تفکر سیاسی و دیپلماتیک به‌ویژه در سطح جهانی، در سیاست خارجی جمهوری‌اسلامی ایران با چالش‌های خاص خود مواجه است. اما سؤال مهمی که در این میان مطرح می‌شود این است که آیا مذاکره می‌تواند به پیشبرد اصول سیاست خارجی جمهوری‌اسلامی کمک کند یا آنکه به تعارض با آن اصول می‌پردازد؟