در همان نگاه اول، تقویم موسسات و دانشگاه‌ها مملو از همایش‌ها، یادواره‌ها، مسابقه‌ها و جشنواره‌هاست. اما در قبال این همه فعالیت، این پرسش ساده که این حجم از فعالیت‌ها، چه اثری ماندگار بر ذهنیت و کنش نسلی که باید پرچمدار تحول باشد گذاشته است؟ اغلب پاسخ قانع‌کننده‌ای ندارد.

تجاوز ۱۲ روزه دشمن بار دیگر باعث شد تا ما درباره آمادگی‌های پیش از جنگ و پشتیبانی‌های حین جنگ و جبران و ارتقای پس از جنگ جدی‌تر بیندیشیم. در این برهه حضور نزدیک و دائمی و فعال دشمن را بیش از گذشته لمس کردیم. مفهوم جنگ ترکیبی برای ما زنده‌تر شد. دانستیم که دشمن و دشمنی به هیچ وجه یک توهم تحلیلی و ذهنی نیست؛ یک واقعیت عینی است.

تحولات پرشتاب غرب آسیا طی سال‌های اخیر، به‌ویژه از جنگ غزه تا جنگ تحمیلی ۱۲ روزه علیه جمهوری اسلامی ایران، نشان می‌دهد که منطق اصلی درگیری‌ها از سطح صرفا نظامی، به سطحی عمیق‌تر یعنی جنگ روایت‌ها و نبرد شناختی منتقل شده است.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، دشمنان جمهوری اسلامی ایران تمامی توان خود را برای مقابله با این حرکت عظیم تاریخی به میدان آوردند. از جنگ تحمیلی گرفته تا تحریم‌های همه‌جانبه، از تهدید نظامی تا فشارهای سیاسی و اقتصادی، هرآنچه در توان داشتند به کار بستند تا این ملت را به زانو درآورند و انقلاب را از مسیر خود منحرف سازند و بیشترین تلاش آنها در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه رقم خورد اما نتیجه این تلاش‌ها، برخلاف خواست دشمن، چیزی جز شکست‌های پیاپی نبود.

جهان امروز شاهد نبردی خاموش اما تعیین‌کننده است؛ نبردی که سلاح آن «داده» است، میدان نبرد آن «ذهن بشر» است و جایزه آن «تسلط بر روایت‌های مسلط زمانه.» در این عرصه نوظهور، هوش‌مصنوعی به سپاهی بی‌مرز تبدیل شده که نه خاک که روح ملت‌ها را نشانه رفته است. اگر روزگاری استعمار کهن با زور سرنیزه بر تن ملت‌ها حکومت می‌کرد، امروز استعمار دیجیتال با سلاح هوش‌مصنوعی بر اندیشه و اعتقادات آنان چنگ می‌اندازد. در چنین شرایطی، وظیفه جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی نه تنها دفاع در برابر این یورش، که تبدیل این تهدید به فرصتی برای پیشروی و اثرگذاری است. این نبرد، جنگی برای تصرف قلب‌ها و اذهان است، جنگی که شکست یا پیروزی در آن سرنوشت تمدن‌ها را رقم خواهد زد.

سنت تقریظ‌نویسی، همچون یک کیمیاگر فرهنگی، به کتاب جان می‌بخشد و آن را از مرزهای صرفا انتشار عبور می‌دهد. اما این اعجاز، تنها نیمه راه است.

روایتی که لیبرال‌ها از نایینی می‌سازند، چهره‌ای مونتاژی دارد، بخشی بریده، بخشی چرخانده، بخشی از سیاق بیرون کشیده. ولی متون و تاریخ می‌گویند: او همیشه در خدمت «ولایت مأذونه شرعیه» بود.

نایینی نه تنها نافی حکومت فقیه عادل نیست، بلکه آن را عالی‌ترین و مشروع‌ترین شکل حکمرانی می‌داند. او در بخش‌های متعددی بر لزوم «نظارت فقهای عادل» بر قوانین مجلس شورای ملی تأکید می‌کند تا مبادا مصوبات‌شان با احکام شرع انحراف یابد