نه صدای توپ می‌آید، نه آژیر خطر، اما میدان پر از اضطراب و تعلیق است. دشمن می‌خواهد ما را در وضعیت «نه جنگ، نه صلح» نگه دارد؛ وضعیتی که در آن، تصمیم‌ها به تعویق می‌افتد، امیدها فرسوده می‌شود و جامعه آرام‌آرام به رکود ذهنی عادت می‌کند.

اگر تاریخ ملت‌ها را از منظر «سنت‌های الهی» بنگریم، درمی‌یابیم که هیچ تمدنی در حالت تعلیق نزیسته و زنده نمانده است. رکود، همان مرگ تدریجی اراده جمعی است و آنگاه که جامعه‌ای میان خوف و رجا، میان جنگ و صلح، میان اقدام و انتظار معلق شود، به‌تدریج اراده زیستن را از دست می‌دهد و پیش از آنکه از بیرون شکست بخورد، در برزخ «انتظار و تردید» از درون می‌میرد. این همان وضعیتی است که دشمنان ملت ایران سال‌هاست در پی تحمیل آن‌اند: وضعیتی به ظاهر بی‌خطر، اما در باطن مسموم؛ جنگی خاموش که سلاحش تردید و هدفش فرسایش ایمان است.

در روزهایی که آسمان سرزمین‌های اشغالی زیر آتش دقیق‌ترین موشک‌های ایرانی شعله‌ور بود، لرزه نه فقط بر اندام ژنرال‌های صهیونیست که بر ستون‌های پوسیده‌ امپراتوری رسانه‌ای غرب افتاد.

سه‌شنبه صبح آتش‌بس اعلام شد، اینکه درست بوده یا نه در تخصص بنده نیست، ولی قلم را برداشتم تا خطی بنویسم که چشمم به سخن شهید حسن باقری افتاد: ما آمدیم بجنگیم؛ جنگ یک روزش پدافند است. یک روزش صبر است. یک روزش استقامت است و یک روزش شوق پیروزی است

آنچه تحلیل را از تبیین جدا می‌کند، «نسبت آن با وضوح ذهنی» است. تبیین، فضا را روشن می‌کند؛ به مخاطب کمک می‌کند بداند چه چیزی اتفاق افتاده، چرا و اکنون چه باید کرد اما تحلیل ضدتبیینی، فضا را تیره می‌کند؛ شک‌افکن است ولی فاقد روش مواجهه؛ پر از اشاره‌های ضمنی ولی بدون موضع صریح؛ ظاهراً پیچیده است اما در واقع از درک پیچیدگی‌ها عاجز است.

تحولات جهانی روزبه‌روز شتاب می‌گیرند و تغییر نظم جهانی به گونه‌ای پیچیده پیش می‌رود و تنازع، هر روز به شکل متفاوتی ایجاد می‌شود. در سال‌های متمادی، سیاست خارجی ایالات متحده همواره از ابزار «تهدید نظامی» به عنوان یکی از اهرم‌های فشار علیه جمهوری اسلامی ایران استفاده کرده است.