تحولات اخیر سوریه و چرخش صحنه این کشور در زمستان ۱۴۰۳، اگر چه ممکن است در نگاه نخست، چالشی جدی برای هندسه مقاومت به‌نظر رسد، اما برای نگاهی راهبردی و آینده‌پژوهانه، نه پایان یک دوران که گشایش افق‌های نوین و فرصتی بی‌بدیل برای بازطراحی عمق استراتژیک جمهوری اسلامی ایران است. ما باید این تغییر را نه یک ضربه، بلکه تلنگری برای نوسازی و ارتقای رویکردهای‌مان ببینیم؛ فرصتی برای مهندسی معکوس نقشه دشمن و تبدیل تهدید به نقطه جهش.

این تجربه مشترک اکثریت غریب به اتفاق مردم است که وقتی یک ناگواری و مصیبت به جمعی همدل، تحمیل شود، آنان به هم نزدیک‌تر می‌شوند و روابط جانانه و خودمانی آنان ظهور و بروز بیشتری پیدا می‌کند. چه بسا در هنگام سختی و فشار افراد همدل به یک خودآگاهی ناگهانی می‌رسند. گویی پیش از این در جریان روزمرگی‌ها التفاتی به شدت و عمق و اصالت روابط خود نداشتند. گروه‌های همدل در دل ناگواری‌ها ناگهان خود را می‌یابند. آن خود متعالی و متکامل خود را.

دو روی سکه زندگی به نام رزم و بزم ضرب شده. زندگی متعارف و معتدل در تمام حیطه‌های فردی و اجتماعی آن بافتاری ماهرانه و هنرمندانه از صورت‌های رزمندگی و بزم‌آرایی است. زندگی مومنانه از این قاعده مستثنی نیست. همچنان که زندگی ایرانی و زندگی انقلابی. یعنی نمی‌توان نمونه‌ای پایدار و استوار از زندگی در تاریخ نشان داد بدون اینکه صاحبان آن این دو را به‌خوبی آموخته باشند و ممزوج با هم به کار بسته باشند. هر گاه خواسته باشی یک جامعه، یک تمدن، یک زندگی را از بین ببری، راه‌حل آسان آن خالی‌کردن مرزهای شناسایی و شخصیت از رزم و خالی‌کردن حریم و عرصه آن از بزم است.