در عصر اطلاعات، رسانه‌ها به ابزار کلیدی جنگ‌های نرم و روانی تبدیل شده‌اند. معاندان با بهره‌گیری از تکنیک‌های جنگ روانی و تبلیغات منفی، در پی تاثیرگذاری بر افکار عمومی، تضعیف وحدت ملی و جایگزینی واقعیت با روایت‌های کاذب هستند. این یادداشت به بررسی چالش‌های مدیریت روایت‌های منفی و ارائه راهبردهای مقابله با این جنگ روانی می‌پردازد.

مردم می‌خواهند همه چیز را بدانند و از همه چیز سر دربیاورند، اما رسانه‌های رسمی همه چیز را نمی‌گویند. منظور از رسانه رسمی، رسانه‌ای است که وابسته به دولت و حاکمیت باشد؛ اعم از صداوسیما، پایگاه‌ها و مطبوعات. این واقعیت، باعث می‌شود مردم به رسانه‌های غیررسمی مثل شبکه‌های اجتماعی یا رسانه‌های خارجی پناه ببرند، تا از همه چیز مطلع شوند. این موضوع برای رسانه‌های رسمی، یک چالش درست می‌کند که آیا همه واقعیت را بگویند یا نگویند. این دوراهی در واقع، دوراهی صداقت و عدم صداقت نیست. بلکه دوراهی شفافیت و پنهان‌کاری است. چرا که صداقت، اعم از شفافیت و پنهان‌کاری است. لذا هر گونه پنهان‌کردن یا سانسور، منافی صداقت نیست.

در بحبوحه تقابل تاریخی ایران با رژیم کودک‌کش اسرائیل، کشور در موقعیتی حساس قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری، نیازمند انسجام ملی و هم‌افزایی ظرفیت‌های اجتماعی است. تجربه جنگ‌های کلاسیک در تاریخ معاصر منطقه نشان داد که سلاح، تکنولوژی و توان نظامی هرچند موثر، اما بدون مشارکت و پشتیبانی مردم، به حداکثر کارآمدی خود نمی‌رسد. امروز اما عرصه جنگ، صورتی فراتر از میدان‌های نظامی به خود گرفته و مقابله با دشمن، در میدانی موسوم به «جنگ ترکیبی» ادامه می‌یابد؛ میدانی که در آن «اعتماد مردم به مسئولان» به سان سلاحی نامرئی اما بازدارنده، نقش کلیدی در تولید قدرت نرم و برتری راهبردی کشور ایفا می‌کند.