جنگ آغاز شده و ملت در تب‌وتاب هستند. اضطراب در میان جامعه‌ وجود دارد اما وقتی از مردم سوال می‌پرسیم چه خواهد شد؟ اکثر افراد نظرشان این است که برنده‌ این جنگ ما هستیم.

در دین اسلام و معارف معصومین (علیهم‌السلام)، مفهوم جهاداکبر و جهاداصغر، به‌عنوان دو مقوله‌ بنیادین از ابعاد مبارزه و پیکار مطرح شده‌اند که هرکدام جایگاه ویژه‌ای در تحقق اهداف دینی دارند.

در روزهایی که صدای انفجارها و آژیرها، امنیت پوشالی رژیم صهیونیستی را به چالش کشیده و پاسخ‌های کوبنده جمهوری اسلامی، معادلات منطقه‌ای را دگرگون ساخته است، مسئله‌ای بنیادین پیش روی ماست: چگونه حامی رهبری باشیم؟

سلاح همیشه آهنین نیست. گاهی سلاح صبر است. گاهی ایمان است

وقتی از ایران قوی سخن می‌گوییم، نخستین تصویر ذهن بسیاری، موشک‌های نقطه‌زن، سامانه‌های پدافندی یا میدان‌های نبرد فرامرزی است. اما در سایه آن اقتدار سخت‌افزاری، ستونی از قدرت ملی ایستاده است که کمتر در قاب دوربین‌های غربی می‌گنجد. همان دیپلماسی عزتمند. دیپلماسی‌ای برخاسته از یک عقلانیت تاریخی که نه‌تنها از مذاکره نمی‌هراسد، بلکه هر گفت‌وگو را به صحنه‌ای برای تبیین اقتدار بدل می‌سازد.

برخی کشورها ارتش دارند، برخی دیگر رسانه، برخی فقط نام. اما آنچه ایران را به «قدرت» بدل کرده، تنها ارتش یا دیپلماسی‌اش نیست؛ مردمی است که در سخت‌ترین آزمون‌ها، دست بر زانو نگذاشتند. ملتی که طوفان‌های سیاسی، اقتصادی و امنیتی را نه‌تنها از سر گذراند بلکه بدل به میدان رشد و آگاهی کرد.

ایران، همزمان که در میدان نظامی دست بالا را دارد، در میدان دیپلماسی نیز بازیگری بی‌جانشین است. از لبنان تا چین، از مسکو تا اسلام‌آباد، از بغداد تا دوحه؛ نام ایران دیگر نه‌فقط در افتخارنامه‌ها که در محاسبات دقیق راهبردی به‌عنوان «قدرت تعادل‌ساز» ثبت شده است. این یعنی ایرانی قوی که با تکیه بر عقل و عزت، صحنه را شکل می‌دهد. در جریان حمله ۲۳ خرداد، همه چشم‌ها به تهران دوخته شد. برای ارزیابی اینکه آیا ایران تنش را به جنگی تمام‌عیار بدل می‌کند؟

با آغاز عملیات وعده صادق ۳ از ۲۳ خردادماه، صحنه جنگ ایران و اسرائیل، شکل جدید و چندلایه‌ای به خود گرفته است؛ جنگی که افزون بر عرصه نظامی، به‌ویژه در بعد رسانه‌ای و روانی اهمیت راهبردی دارد.