تهدیدها در دل خود فرصت‌هایی نهفته دارند. فرصت‌هایی از جنس یافتن، بازگشت به خود، بیداری و حیات. جنگ ۱۲روزه یکی از سخت‌ترین آزمون‌های ملت ایران در چند دهه اخیر به شمار می‌رود. هر چند داستان هجوم بی‌امان دشمن در جنگ ترکیبی، بخشی جدانشدنی از روایت روزمره‌های ماست؛ اما همواره موقعیت‌هایی همچون جنگ اخیر وجود دارد که نقطه عطف داستان به شمار می‌آید.

این تجربه مشترک اکثریت غریب به اتفاق مردم است که وقتی یک ناگواری و مصیبت به جمعی همدل، تحمیل شود، آنان به هم نزدیک‌تر می‌شوند و روابط جانانه و خودمانی آنان ظهور و بروز بیشتری پیدا می‌کند. چه بسا در هنگام سختی و فشار افراد همدل به یک خودآگاهی ناگهانی می‌رسند. گویی پیش از این در جریان روزمرگی‌ها التفاتی به شدت و عمق و اصالت روابط خود نداشتند. گروه‌های همدل در دل ناگواری‌ها ناگهان خود را می‌یابند. آن خود متعالی و متکامل خود را.

دو روی سکه زندگی به نام رزم و بزم ضرب شده. زندگی متعارف و معتدل در تمام حیطه‌های فردی و اجتماعی آن بافتاری ماهرانه و هنرمندانه از صورت‌های رزمندگی و بزم‌آرایی است. زندگی مومنانه از این قاعده مستثنی نیست. همچنان که زندگی ایرانی و زندگی انقلابی. یعنی نمی‌توان نمونه‌ای پایدار و استوار از زندگی در تاریخ نشان داد بدون اینکه صاحبان آن این دو را به‌خوبی آموخته باشند و ممزوج با هم به کار بسته باشند. هر گاه خواسته باشی یک جامعه، یک تمدن، یک زندگی را از بین ببری، راه‌حل آسان آن خالی‌کردن مرزهای شناسایی و شخصیت از رزم و خالی‌کردن حریم و عرصه آن از بزم است.

«دولت سیزدهم از دولت‌هایی بود که از این ظرفیت‌ها خوب استفاده کرد. اگر این دولت ادامه پیدا می‌کرد، بنده احتمال زیاد می‌دهم که بسیاری از مشکلات کشور، عمدتا مشکلات اقتصادی حل می‌شد.»