نائینی با دقت فقهی، استدلال می‌کند که عصمت در عصر حضور امام، همان «قوّه عاصمه» است که از تبدیل ولایت به مالکیت مطلقه جلوگیری می‌کند. اما در عصر غیبت که این قوه عاصمه در دسترس نیست، باید «جایگزینی» برای آن یافت.

یکپارچگی ملی در خلأ شکل نمی‌گیرد. یکپارچگی ملی ساخته می‌شود و ابزار ساختن آن، «روایتگری امیدآفرین» است.

در دیدار اخیر با اعضای هیات دولت (۱۶/۰۶/۱۴۰۴)، مقام رهبری دو جمله کلیدی بیان کردند که در کنار هم، نقشه راه خروج از بحران کنونی را ترسیم می‌کنند: «دوستانی از مسئولان که با مردم حرف می‌زنند، راوی قدرت و قوت کشور باشند، راوی ضعف‌ها نباشند» و «مهم‌ترین مولفه‌های قدرت ملی، روحیه و انگیزه و یکپارچگی ملت است.» کنار هم قرار دادن این دو جمله، ما را به یک نتیجه می‌رساند: یکپارچگی ملی، در سایه روایتگری امیدآفرین شکل‌می‌گیرد.

بر اساس فرمایشات رهبر انقلاب، یکی از چالش‌های اساسی جبهه انقلاب، تعریف نادرست از مفهوم انقلابی‌گری و ایجاد مرزهای مصنوعی در درون این جبهه است. این مسئله که ریشه در عدم درک صحیح از ماهیت «تشکیکی» انقلابی‌گری دارد، منجر به رفتارهای انحصارگرایانه و اخراج عجولانه نیروها از قطار انقلاب شده است.

نقش علمای شیعه در تاریخ ایران، فراتر از رهبری دینی، شامل تعریف چارچوب مقاومت ملی و فرهنگی بوده است