درک صحیح از سیاست خارجی جمهوری‌اسلامی ایران، بدون‌توجه به جایگاه مسئله فلسطین و رژیم صهیونیستی، ممکن نیست. از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی، سیاست خارجی کشور بر پایه اصولی روشن و غیر قابل‌تغییر استوارشده است که یکی از محوری‌ترین آنها، مقابله‌ جدی، عملی و همه‌جانبه با رژیم صهیونیستی تا زمان نابودی کامل این غده سرطانی است؛ سیاستی که نه برخاسته از احساسات مقطعی، بلکه محصول یک شناخت عمیق، اصولی و راهبردی از ذات این رژیم و جایگاه آن در معادلات سلطه جهانی است.

یکی از معضلات اصلی، دوقطبی‌سازی‌های رسانه‌ای میان «انقلابی‌گری» و «زندگی عادی» است. چنین تقابلی ریشه در تلقی سطحی از انقلاب دارد که آن را صرفا به صحنه‌های دراماتیک محدود می‌سازد

در سنت غربی، کار گاه ابزاری ناگزیر و گاه وسیله‌ای برای انباشت سرمایه تلقی ‌شده، در سنت اسلامی، کار جایگاهی معنوی و اخلاقی یافته و به ‌مثابه جهاد در راه خدا معرفی شده است. این تفاوت نگرش، اگر بدرستی فهم و عملیاتی شود، می‌تواند مبنای شکل‌گیری تمدنی پویا، عدالت‌محور و معناگرا قرار گیرد. اکنون که جهان با بحران‌های معنایی و اخلاقی مواجه است، بازگشت به این نگاه جامع به کار، نه یک بازگشت صرفاً تاریخی، بلکه راهی برای ساختن آینده‌ای انسانی‌تر و پایدارتر است.

درک صحیح از سیاست خارجی جمهوری‌اسلامی ایران، بدون‌توجه به جایگاه مسئله فلسطین و رژیم صهیونیستی، ممکن نیست. از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی، سیاست خارجی کشور بر پایه اصولی روشن و غیر قابل‌تغییر استوارشده است که یکی از محوری‌ترین آنها، مقابله‌ جدی، عملی و همه‌جانبه با رژیم صهیونیستی تا زمان نابودی کامل این غده سرطانی است؛ سیاستی که نه برخاسته از احساسات مقطعی، بلکه محصول یک شناخت عمیق، اصولی و راهبردی از ذات این رژیم و جایگاه آن در معادلات سلطه جهانی است.