در نبردهای مدرن، گاهی یک شلیک کافی است تا معادله‌ای جهانی به‌هم بخورد. حمله دقیق و موفق موشک‌های ایرانی به تاسیسات حساس نظامی - امنیتی اسرائیل، همان شلیک بود. اتفاقی که در آن نه‌تنها دیوارهای بتنی و سامانه‌های چندلایه دفاعی فروریخت، بلکه اسطوره شکست‌ناپذیری ارتش اسرائیل نیز ترک برداشت و فرو ریخت.

از نگاه بیرون، ایران فقط کشوری در خاورمیانه است؛ با تاریخی طولانی، منابعی غنی و مردمی سخت‌کوش. اما آنچه دشمنان ما را بیش از هر سلاح و سامانه‌ای نگران می‌کند، چیزی در سطح زمین نیست. در عمق است. در ریشه‌هایی است که در دل مردم دوانده شده‌اند. در ایمانی که اگر خانه‌ای بسوزد، خاکسترش را هم دوباره آباد می‌کند. در مقاومتی که نه بر تابلوها که بر پیشانی پینه‌بسته مردی در خوزستان، بر صورت گردگرفته دختری در سیستان و بر قطرات عرق یک پرستار در بیمارستان نقش بسته است.

در تحلیل‌های جدیدی که پیرامون مناسک دینی در جوامع اسلامی، به‌ویژه آیین‌های پرشکوه تشیع مطرح می‌شود، گاه می‌توان رگه‌هایی از رسوخ اندیشه‌های مدرن غربی را در لایه‌های تبیین و نقد مشاهده کرد؛ اندیشه‌هایی که اگرچه ممکن است در نگاه اول در خدمت نقد اجتماعی به‌نظر برسند، اما در بنیاد خود حامل مبانی انسان‌شناختی و معرفت‌شناختی بیگانه با روح دین و سنت دینی‌اند.

مقام رهبری در دیدار با مردم آذربایجان شرقی فرموده‌اند: «یک چیزهایی هم هست که نیازهای آینده است؛ اینها را خیلی‌ها تشخیص می‌دهند و انجام می‌دهند، بعضی‌ها هم غفلت می‌کنند.

نهادهای سیاسی (اعم از احزاب، مجالس، دولت‌ها و نهادهای قضایی) می‌توانند نقشی تعیین‌کننده در ترویج یا تضعیف فرهنگ کار ایفا کنند. سیاست‌گذاری‌هایی چون حمایت از کسب‌وکارهای نوپا، تسهیل شرایط اشتغال، حذف امتیازهای خاص برای اقلیت‌های وابسته به قدرت و شفاف‌سازی مالی، همه و همه از جمله ابزارهایی هستند که می‌توانند جهت‌گیری یک جامعه را به ‌سوی تولید، عدالت و توسعه پایدار سوق دهند. بی‌توجهی به این سیاست‌ها نشانه‌ای روشن از فاصله گرفتن سیاست از نیازهای واقعی مردم است.