در دل هر بحران، تنها ملت‌هایی به سلامت عبور می‌کنند که ریشه‌هایی عمیق، معنایی روشن و هویتی کارآمد داشته باشند. هویت برای یک ملت، همان است که استخوان‌بندی برای بدن است: اگر مستحکم باشد، می‌توان قامت برافراشت؛ و اگر فرسوده یا پوسیده، هر نسیمی کافی است برای درهم‌شکستن.

در جهان معاصر، جنگ تنها محدود به میدان‌های نبرد فیزیکی نیست؛ بلکه عرصه‌ای پیچیده و تعیین‌کننده از روایت‌ها، تصویرسازی‌ها و نبردهای رسانه‌ای است. حمله اخیر به تاسیسات هسته‌ای ایران، علاوه بر نبرد سخت‌افزاری، میدانی مهم در فضای رسانه‌ای ایجاد کرد که سرنوشت سیاسی و روانی جنگ در آن رقم می‌خورد.

چه کسی قهرمان این روایت است؟ چه کسی خطاکار؟ قربانی کیست؟ و غایب اصلی کیست؟

گاهی فاصله‌ای عمیق میان «آنچه باید باشد» و «آنچه هست» شکل می‌گیرد؛ شکافی که اگر در حوزه‌ای چون جمعیت رخ دهد، نه‌تنها آینده یک ملت، بلکه تداوم یک تمدن را به خطر می‌اندازد. مسئله جمعیت از منظر رهبر انقلاب، نه یک دغدغه آماری یا اقتصادی، بلکه مسئله‌ای راهبردی و تمدنی است؛ از همین رو، سال‌هاست که در بیانات ایشان به‌عنوان یکی از محورهای اصلی قدرت و پیشرفت کشور مطرح می‌شود. با این حال، واقعیت میدانی و خروجی سیاست‌گذاری‌ها نشان می‌دهد که این گفتمان راهبردی، در فرآیند اجرا به گردوغبار بروکراسی و نگاه‌های سطحی تقلیل یافته است.

هویت جمعی تنها از گذشته شکل نمی‌گیرد، بلکه آینده نیز در همین روایت‌ها ساخته می‌شود

وشتاری که امید را با واقع‌گرایی ترکیب کند (البته نه از طریق خوش‌باوری سطحی، بلکه با فهم عمیق از رنج‌ها و ظرفیت‌ها)، می‌تواند جامعه را به کنشگری سوق دهد.

آقای رئیسی عزیز، سلامی از دل زمینی که هنوز جای گام‌هایت را فراموش نکرده، و داغی که نه در قاب خبر که در قلب مردم مانده است.

در عرصه سیاست خارجی، مذاکره یکی از ابزارهای شناخته‌شده دیپلماسی است که بسته به شرایط، اشکال و شیوه‌های مختلفی به خود می‌گیرد. یکی از تقسیم‌بندی‌های مهم در این زمینه، تفکیک «مذاکره مستقیم» و «مذاکره غیرمستقیم» است؛ مسئله‌ای که در سیاست خارجی جمهوری‌اسلامی ایران، با در نظر داشتن اصول و اهداف کلان، همواره به‌دقت مورد ملاحظه قرار گرفته است.