الگوی رهبر کتابخوان، در سال‌های اخیر به‌عنوان یک نماد فرهنگی مورد تحسین بسیاری از مدیران، معلمان، طلاب و خانواده‌ها قرار گرفته است. با این حال، تحسین به‌تنهایی منجر به اقتدا نمی‌شود. ستایش کردن آسان است، اما تبدیل یک الگو به رفتار پایدار، نیازمند فهم، ساختار، مهارت و انگیزه است. پرسش اصلی این است که چگونه می‌توان این الگو را از سطح یک نماد ارزشمند، به یک جریان رفتاری و اجتماعی تبدیل کرد؟ برای یافتن پاسخ باید پذیرفت که هیچ الگویی تنها با دیده‌شدن فراگیر نمی‌شود؛ بلکه زمانی اثرگذار می‌شود که از مرحله نماد، به سطح سازوکارهای رفتاری و اجتماعی منتقل شود.

دشمن در جهان معاصر، دیگر آن موجود قابل‌تشخیص با لباس نظامی و پرچم بیگانه نیست. او تغییر چهره داده است: از اشغالگر به تغییردهنده ذهن تبدیل شده؛ از بمب و تانک به رسانه و روایت مهاجرت کرده است. این دگرگونی تصادفی نیست؛ نتیجه محاسبه‌ای دقیق است که بر مبنای واقعیت‌های جهان جدید بنا شده است؛ جهانی که در آن تسلط نظامی دیگر تضمین‌کننده سلطه پایدار نیست، اما تسلط بر فکر و تاریخ می‌تواند نسل‌ها را بی‌صدا در مدار تبعیت نگه دارد.

در وضعیت تعلیق، جامعه از درون به دو بخش تقسیم می‌شود: گروهی که در ترس فرو می‌روند و تنها به بقا فکر می‌کنند. گروهی که خسته از انتظار، به بی‌تفاوتی پناه می‌برند.

در جنگ‌های مدرن، دشمن دیگر به شهرها حمله نمی‌کند؛ بلکه در شبکه‌های اجتماعی، اخبار و گفت‌وگوهای روزمره زندگی ما نفوذ کرده‌ است. رهبر انقلاب در دیدار اخیر با اعضای دولت، دقیقا نسبت به همین خطر هشدار دادند: «منتظر تحولات بیرونی نباشیم... روحیه‌ کار و تلاش را غلبه بدهیم بر حالت نه جنگ، نه صلح که دشمن می‌خواهد بر ما تحمیل کند.»

جهان امروز با سرعتی بی‌سابقه در حال تحول است، اما در دل این آشوب اطلاعاتی، ملتی می‌تواند هویت خود را حفظ کند که از درون تمدن خود، به آینده بنگرد. ایران نه صرفا کشوری با تاریخ کهن، بلکه حامل یک میراث تمدنی زنده است؛ میراثی که بر پایه‌ عقلانیت، زیبایی، عدالت و معنویت شکل گرفته است.