در جهان مدرن، قدرت همواره با «تراکم» تعریف شده است؛ تراکم ابزار، تراکم رسانه و تراکم ثروت. اما در میانه این معادلات صلب و مکانیکی، پدیدار «سردار سلیمانی» پرسشی فلسفی را پیش می‌کشد که نظم این محاسبات را بر هم می‌زند: چگونه یک سوژه می‌تواند بدون تکیه بر ابزارهای متعارف قدرت، به قدرتمندترین کنشگر یک جغرافیای بحران‌زده تبدیل شود؟ پاسخ به این پرسش در فهمی عمیق از مفهوم «خلوص» نهفته است؛ مفهومی که در مکتب سلیمانی از یک توصیه اخلاقی فردی فراتر رفته و به مثابه یک «تکنولوژی قدرت» و یک مدل مدیریتی رهایی‌بخش بازتعریف می‌شود. برای درک این مدعا، باید از سطح زمان تقویمی و روزمرگی‌های سیاسی عبور کرد و به «زمان انفسی» و ساحت «صدق» قدم گذاشت

سنت رایج در ارزیابی فعالیت‌های فرهنگی در سالیان اخیر، همواره بر مدار «کمیت‌گرایی مکانیکی» چرخیده است؛ جایی که تعداد بیلبوردها، تیراژ کتاب‌ها و آمار بازدیدهای مجازی، به اشتباه، هم‌ارز با «اثرگذاری» پنداشته می‌شوند.