وقتی آژیر خطر جنگ در منطقه به صدا درآمد و نگاه‌ها باردیگر به قلب خاورمیانه دوخته شد، برای ایرانیان موضوع تنها یک مناقشه نظامی نبود. جنگ ۱۲ روزه میان ایران و رژیم صهیونیستی، فراتر از میدان‌های نبرد، به عرصه‌ای برای آزمودن میزان همبستگی داخلی و قدرت نرم ملت ایران بدل شد. این بار آنچه چشم‌ها دید، صرفا تبادل آتش نبود؛ بلکه همدلی بی‌سابقه‌ای بود که در میان مردم، گروه‌های اجتماعی و نخبگان شکل گرفت و نشان داد فرهنگ می‌تواند سپری محکمتر از هر سامانه دفاعی باشد.

شاید خیلی‌ها فکر کنند جنگ فقط صداهای بلند انفجار است، دود و آوار یا خط مقدم و تانک و تفنگ؛ اما من باور دارم جنگ، آن‌قدرها هم که فکر می‌کنیم، دور نیست؛ هرجا که ترس باشد، ناامنی باشد و دل‌ها بلرزند، جنگ هم هست.

برای دهه‌ها، جنگنده رادارگریز اف ۳۵ نماد قدرت هوایی آمریکا و متحدانش بود؛ پرنده‌ای که قرار بود هیچ راداری نتواند آن را ببیند و هیچ سامانه‌ای توان انهدامش را نداشته باشد.

جنگ فقط آتش و دود نیست. گاهی هیچ گلوله‌ای شلیک نمی‌شود اما روح‌ها زخمی می‌شوند. این همان جنگی است که از سال‌ها پیش آغاز شده؛ جنگی خاموش اما همه‌گیر. نامش را «جنگ روایت‌ها» گذاشته‌اند؛ اما در حقیقت این جنگ بر سر حقیقت است. در این میدان دشمن نه با تانک و پهپاد بلکه با خبر جعلی و تصویر دست‌کاری‌شده وارد می‌شود.