جنگ غزه را نمی‌توان صرفا در چارچوب یک رویارویی نظامی یا حتی سیاسی تحلیل کرد؛ آنچه پس از این جنگ برجسته‌تر از هر زمان دیگر رخ نمود، انتقال ثقل منازعه به «میدان رسانه» و «نبرد روایت‌ها» بود.

بحث حجاب در ایران، اگرچه گاه در سطح قانون و الزام اجتماعی مطرح شده، اما حقیقت آن در ساحت فرهنگ و معنا شکل می‌گیرد. هیچ جامعه‌ای با تکیه بر اجبار نتوانسته است سبکی از زیست را برای همیشه تثبیت کند؛ آنچه ماندگار می‌شود، «باور درونی» و «پذیرش فعال» است. از این منظر، مسئله حجاب بیش از آنکه موضوعی انتظامی یا حتی فقهی باشد، یک پروژه فرهنگی بلندمدت است که نیازمند مهندسی ترویج و بازآفرینی گفتمانی است.

در جهانی که غرب با تمام قوا درصدد تحمیل «تک‌قطبی فرهنگی» و محو هویت ملت‌های مستقل است، سنت تقریظ‌نویسی مقام رهبری نه یک اقدام نمادین، بلکه یک عملیات راهبردی در جبهه جنگ نرم به‌شمار می‌رود. این سنت، دقیقا در نقطه‌ای قرار دارد که غرب با هالیوود، نتفلیکس، انتشارات عظیم کتاب‌های ایدئولوژیک و بودجه‌های کلان برای «تغییر رژیم از طریق فرهنگ» حمله می‌کند. تقریظ، پاسخ هوشمندانه، تهاجمی و پیش‌دستانه ایران به این تهاجم است؛ پاسخی که به‌جای دفاع منفعل، هویت‌ساز است و حمله می‌کند.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در تحلیل جایگاه نائینی، او را «صاحب اندیشه‌ی سیاسی» دانسته و تأکید کرده‌اند که «آقای نائینی اندیشه‌ی سیاسی داشت، فکر سیاسی داشت... این تنبیه‌الامّة واقعاً مظلوم واقع شده». این تعبیر، بیانگر آن است که اندیشه‌ی سیاسی نائینی نه گرایشی سطحی به سیاست، بلکه تکوین‌یافته‌ی یک منظومه‌ی فکری است که از بطن فقه و اصول سر برآورده است.