نقش مردم ایران نه تماشاچی، بلکه پیش‌برنده است. مردم ایران، «ملت امام حسین»‌اند؛ مردمی که در بزنگاه‌ها، میان «سکوت» و «قیام»، دومی را برمی‌گزینند.

این پیروزی، نه صرفاً یک نقطه در نقشه جنگ، بلکه یک «سطح در افق تمدن» است. جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر امت بیدار، فرماندهی حکیمانه و هویت تاریخی خود، نه‌تنها یک حمله نظامی را دفع کرد، بلکه توانست مرزهای قدرت را بازتعریف کند

آنچه در این مواجهه تاریخی رخ داد، صرفا یک تقابل نظامی نبود، بلکه پرده‌ای از تحولی عمیق در خودآگاهی تمدنی ما را کنار زد.

در تاریخ سیاسی معاصر کم نبودند حکمرانی‌هایی که از منابع عظیم مالی، رسانه‌ای و نهادسازی برخوردار بوده‌اند اما در آزمون تهدیدها فروریخته‌اند. آنچه یک نظام را از طوفان‌های دشمنی، فتنه و فشار عبور می‌دهد، نه تجهیزات مادی بلکه «اقتدار معنوی» در سطح راهبری کلان است.

در سپهر پرغبار عصر ما که سیاست‌ورزی‌ها اغلب در دام دنیاگرایی و مصلحت‌اندیشی‌های زودگذر افتاده‌اند، آن‌کس که بر مدار معنا و در پرتو روح الهی صحنه را تدبیر می‌کند، خود به معجزه‌ای در متن تاریخ بدل می‌شود. بی‌تردید یکی از کم‌نظیرترین نمونه‌های چنین شخصیت‌هایی در روزگار معاصر، حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای مدظله‌العالی است؛ مردی که فهمی فراتر از ظاهر حوادث دارد و با عقلانیتی سلوکی و باطنی، گره‌های سخت زمانه را گشوده و مسیر انقلاب را در دل طوفان‌ها هموار ساخته است.