علی روی کوله‌پشتی نیم ور افتاده بود و زمزمه‌ می‌کرد و رنگ به رنگ می‌شد,، صورت رنگ پریده‌اش. انگشت اشاره را به سمت علی گرفت. _اینا هاش همینه رفیق دس و پا چلفتی، لب‌های کلفت دکتر زیر سبیل جو گندمی کش آمد و نشست کنار علی _سلام پسرم چی شده ؟ علی پلک از هم باز کرد و لب به عذر خواهی گشود. _شرمنده‌ام همه رو به زحمت انداختم....

در جهان امروز، جنگ‌ها دیگر لزوما با گلوله و موشک آغاز نمی‌شوند؛ اکنون آتش جنگ با یک تیتر، یک شایعه، یا یک ترس پنهان در ذهن‌ها افروخته می‌شود. دشمن برای ایران، دیگر به‌دنبال یک نبرد نظامی نیست؛ او می‌خواهد ما را در وضعیت «بی‌تصمیمی» نگه دارد، در همان مرزی که نه‌امیدی برای حرکت باقی می‌ماند و نه اراده‌ای برای مقاومت. این همان «نه جنگ، نه صلح» است؛ وضعیتی که ظاهرش آرام است، اما در باطن، همه‌چیز را می‌پوساند.

در جهان امروز، جنگ‌ها دیگر لزوما با گلوله و موشک آغاز نمی‌شوند؛ اکنون آتش جنگ با یک تیتر، یک شایعه، یا یک ترس پنهان در ذهن‌ها افروخته می‌شود. دشمن برای ایران، دیگر به‌دنبال یک نبرد نظامی نیست؛ او می‌خواهد ما را در وضعیت «بی‌تصمیمی» نگه دارد، در همان مرزی که نه‌امیدی برای حرکت باقی می‌ماند و نه اراده‌ای برای مقاومت. این همان «نه جنگ، نه صلح» است؛ وضعیتی که ظاهرش آرام است، اما در باطن، همه‌چیز را می‌پوساند.

یکی از پرسش‌های جدی در فضای عمومی این است که چرا باید این‌همه هزینه برای حفظ غنی‌سازی پرداخته شود؟ آیا این فناوری واقعا آن‌قدر اهمیت دارد که اقتصاد و سیاست کشور سال‌ها زیر فشار آن قرار گیرد؟ پاسخ این سوال را باید در افقی فراتر از امروز جست‌وجو کرد. در آینده‌ای که قرار است به نسل‌های بعدی ایران به ارث برسد.

«خرمشهر را خدا آزاد کرد»، جمله‌ای که هنوز در گوش تاریخ طنین دارد، اما امروز کنار آن باید جمله‌ای دیگر را گذاشت: «۱۲ شب تهران، خواب تل‌آویو را ربود.» اگر خرمشهر نماد پیروزی ایمان و ایستادگی در برابر ارتشی مجهز بود، ۱۲ روز اخیر نشان داد که همان منطق ایستادگی، با شکل و ابزاری تازه، هنوز زنده است.

وقتی سخن از «ایران قوی» به میان می‌آید، اغلب نگاه‌ها به سمت اقتصاد، سیاست یا قدرت نظامی معطوف می‌شود. اما حقیقت این است که هیچ‌کدام از این عرصه‌ها بدون سرمایه انسانی توانمند معنا پیدا نمی‌کنند.

سخن روشن و کوتاه است، اعتماد به غرب کریه‌تر از آن است که اغواگر باشد.

یک‌سال نخست فعالیت دولت چهاردهم، فرصت مناسبی بود تا میزان تاثیرگذاری سیاست‌های فرهنگی بر جامعه و مشارکت مردم و نخبگان مورد ارزیابی قرار گیرد. فرهنگ، به عنوان ستون هویت ملی، تنها زمانی می‌تواند موثر باشد که بین سیاست‌گذار، نخبگان فرهنگی و مردم، هم‌افزایی واقعی ایجاد شود.