در روزهای پرتنش جنگ ۱۲ روزه اخیر، سپر دفاعی ایران صرفا از جنس نظامی نبود. ریشه‌های این ایستادگی و تاب‌آوری را باید در لایه‌های عمیق‌تر جامعه جستجو کرد؛ جایی که هویت ایرانی - اسلامی چون رشته‌ای نامرئی، ملت را در برابر امواج متراکم عملیات روانی و فشارهای چندلایه دشمنان نگه داشت.

در بحبوحه تقابل تاریخی ایران با رژیم کودک‌کش اسرائیل، کشور در موقعیتی حساس قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری، نیازمند انسجام ملی و هم‌افزایی ظرفیت‌های اجتماعی است. تجربه جنگ‌های کلاسیک در تاریخ معاصر منطقه نشان داد که سلاح، تکنولوژی و توان نظامی هرچند موثر، اما بدون مشارکت و پشتیبانی مردم، به حداکثر کارآمدی خود نمی‌رسد. امروز اما عرصه جنگ، صورتی فراتر از میدان‌های نظامی به خود گرفته و مقابله با دشمن، در میدانی موسوم به «جنگ ترکیبی» ادامه می‌یابد؛ میدانی که در آن «اعتماد مردم به مسئولان» به سان سلاحی نامرئی اما بازدارنده، نقش کلیدی در تولید قدرت نرم و برتری راهبردی کشور ایفا می‌کند.

با آغاز عملیات وعده صادق ۳ از ۲۳ خردادماه، صحنه جنگ ایران و اسرائیل، شکل جدید و چندلایه‌ای به خود گرفته است؛ جنگی که افزون بر عرصه نظامی، به‌ویژه در بعد رسانه‌ای و روانی اهمیت راهبردی دارد.

در عصر حاضر، جامعه ایرانی همانند بسیاری از ممالک و سرزمین‌های دیگر اسلامی و غیراسلامی، با چالشی جدی تحت عنوان تقلیل رغبت مردم به فرزندآوری مواجه شده است؛ امری که موجبات نگرانی اندیشمندان، سیاست‌گذاران و نخبگان فرهنگی و دینی را فراهم آورده است.

حوزه زنان، به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین و حساس‌ترین بخش‌های اجتماعی در جوامع امروزی، همواره از جایگاهی ویژه در سیاست‌گذاری‌های کلان جمهوری اسلامی ایران برخوردار بوده است.