یکی از بدیهیات اندیشه سیاسی و اجتماعی اسلام آن است که پیروزی بر دشمن بدون اتحاد، امری ناممکن است. مقام رهبری نیز بعد از جنگ ۱۲ روزه، بر این امر تاکید ویژه داشتند.

امروز نایب امام، در میدان مبارزه هویتی ظرفیت عظیم ستایشگری را دارد برای همین انتظار ولی امر از هیات، بالاست

در هنگامه‌ای که جهان در تلاطم دشمنی‌ها و توطئه‌های پیچیده غرق شده و طوفان فشارهای اقتصادی، فرهنگی و رسانه‌ای سراسر مرزهای اعتقادی و ارزشی ما را نشانه گرفته، قرآن چراغی فروزان در مسیر ایستادگی روشن می‌کند.

قرار گرفتن در موضع پدافندی فرهنگ، چه معایب و خطرهایی دارد که پیوسته تنذیر می‌شود؟! وقتی رسانه رسمی دائما واکنش نشان می‌دهد، فضای رسانه‌ای و مفاهیم کلیدی همواره به دست دیگری تعیین می‌شود و او همیشه در حالت پاسخ است.

تقدیم به ملکه قلبم سکینه‌سلطان صدیقی مادر شهیدان حسن و احمد توتونکار زاهدی و حسین که بعدها در راه خدمت شهید شد.

حجاب، فراتر از یک پوشش، به نقطه‌عطفی در نبرد فرهنگی نظام‌یافته علیه هویت اسلامی-ایرانی تبدیل شده است. در این میان، فضای مجازی و شبکه‌های پلتفرم‌محور، تبدیل به خط مقدم این کارزار شده‌اند؛ جایی که پروژه‌های دشمن با سرعت سرسام‌آوری در حال عادی‌سازی بی‌حجابی به عنوان نماد «آزادی فردی» هستند.

اگر در مواجهه با پدیده‌های اجتماعی پیچیده، قرار باشد تنها یک چیز را بیاموزیم، آن چیز باید این باشد که ساده‌انگاری، بزرگ‌ترین دشمن فهم است. پارادوکس ظاهری «حجاب، هم یک مسئله است و هم نیست»، نه یک تناقض منطقی، بلکه دریچه ورود به قلمرویی است که در آن، صورت‌بندی‌های کهنه از کار افتاده‌اند و نیاز به خوانشی نوین، خلاق و چندبعدی احساس می‌شود.

در میانه انبوه تحلیل‌های جامعه‌شناختی و فقهی درباره حجاب، این پرسش بنیادین به حاشیه رانده می‌شود که حجاب در سپهر هویت جمعی یک تمدن در حال مقاومت، چه معنایی دارد؟ با عبور از سطح فردی و احکامی، حجاب در کانون «جنگ روایت‌ها» قرار می‌گیرد؛ جنگی که در آن، پوشش سر، تنها نشانه ظاهری یک نبرد عمیق‌تر بر سر تعریف «زن»، «کرامت»، «پیشرفت» و اساسا «هویت ملی» است. این یادداشت با واکاوی این چارچوب تحلیلی، استدلال می‌کند که فهم تحولات کنونی حول حجاب در ایران، بدون توجه به ابعاد هویتی-گفتمانی آن و نقش رهبری به عنوان معمار معنوی این گفتمان، ناقص و ناتوان از درک واقعیت‌های پیچیده اجتماعی خواهد بود.