تمدن غرب، در ظاهر خود را نماینده‌ و حامل عقلانیت، آزادی، پیشرفت و تکنولوژی معرفی می‌کند، اما در عمق، حامل بحرانی است که از روز نخست در بطن آن زاده شد؛ بحرانی که ریشه در بریدگی انسان از حقیقت و معنویت دارد.

تا گفت السلام علی…، روضه پا گرفت قلب رئوف حضرت صاحب عزا، گرفت ازمیخ گفت و از در و دیوار و دود گفت از گرد و خاک چادر و روی کبود گفت از دست بسته‌ی یل‌خیبر، میان خلق افتادن عمامه حیدر میان خلق لرزید شانه‌های قرار و امان ما بی‌تاب شد ز گریه امام زمان […]

امروز روزِ نونهالِ …باغ ایران است روزِ رهایی از قفس، فریاد شیران است یک بار دیگر آسمانِ تیره آبی شد با دانش و تدبیرت ایران، آفتابی شد فهمیده ها دیدی چگونه بی ریا رفتند؟ در راه میهن عاشقانه تا خدا رفتند! آن عاشقانِ دین که حق را زنده می‌کردند بر واژه ی سرخ شهادت، خنده […]

روز شکوه و غیرت است امروز مثل شقایق درس عشق آموز در جنگ با دشمن قلم در دست مثل شهید جبهه ی دیروز با دانش و علمت تو ای خورشید تابنده شو بر صحنه ی امروز همچون شهید سیزده ساله بر دشمنانت می شوی پیروز فرزند من اینها که می بینی در محضر حق رو […]

زمانی که حرفی از سلطه به میان می‌آید صدای گروهی به هوا می‌رود که: «چیزی به نام سلطه وجود ندارد. سلطه ساخته و پرداخته حکومت برای توجیه ضعف‌هایش است.» این رویکرد همواره نظام انقلابی را به خاطر اینکه با آرمان‌هایش می‌خواهد برخلاف رودخانه شنا کند ملامت می‌کند اما این مدعیات چقدر درست است؟

تمدن غرب بر بنیاد تحولی عمیق در ماهیت عقلانیت بنا شده است؛ تحولی که از قرون وسطی تا روزگار مدرن، عقل را از جایگاه الهی‌اش جدا و به نیرویی خودبسنده و ابزار سلطه بدل کرد. از لحظه‌ای که انسان در رنسانس، خود را معیار همه‌چیز معرفی کرد و گزاره‌ «من می‌اندیشم، پس هستم» دکارت محور تفکر شد، مسیر تازه‌ای آغاز شد: خروج عقل از دایره وحی و جایگزینی آن با تجربه. در اینجا عقل دیگر خادم ایمان نبود، بلکه داور نهایی حقیقت شد. علم نوین نیز بر این بستر شکل گرفت؛ علمی که نه در پی فهم معنا، بلکه در جست‌وجوی تسلط و تسخیر طبیعت بود.

تمدن غرب، به‌رغم دستاوردهای علمی و صنعتی‌اش، از آغاز شکل‌گیری تا امروز همواره با رویکرد سلطه‌گرانه و استثمارگرانه همراه بوده است. مبانی فکری این تمدن، از اومانیسم تا سکولاریسم و لیبرالیسم، انسان را محور و معیار قرار دادند، اما این محوریت، در عمل، اغلب به مشروعیت‌بخشی به سلطه اقتصادی، سیاسی و فرهنگی غرب بر دیگر ملت‌ها تبدیل شد.

اگر تاریخ و تمدن‌ها را نه در سطح حوادث، بلکه در عمق سنن الهی مطالعه کنیم، درمی‌یابیم که زوال هر تمدنی از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که «حق» را با «قدرت» و «حقیقت» را با «منفعت» معاوضه کند؛ هیچ تمدنی با ظلم و هیچ قدرتی با انکار فطرت پایدار نمانده است. امروز تمدن غرب، با همه شکوه ظاهری، در مرحله زوال درونی خویش قرار گرفته است؛ زوالی که نتیجه قرن‌ها عبور از توحید به‌سوی اومانیسم، انتقال مرکز معنا از خالق به مخلوق و بر تقدیس انسان بدون رب است.