در طوفان‌های تاریخ، تنها کشتی‌هایی از غرقاب نجات می‌یابند که سکاندارانی بصیر، شجاع و حکیم داشته باشند. در عصر انفجار ادراک‌ها و فروپاشی چارچوب‌های کلاسیک حکمرانی، آنکه بتواند از دل بحران‌ها، مسیر امت‌سازی و تمدن‌پردازی را بگشاید، نه یک مدیر که یک مهندس حقیقت است؛ در تراز اسلامی، ولی امت است. در روزگاری که دنیای سیاست و رسانه با هندسه‌ای پیچیده از تهدیدهای ترکیبی، سرنوشت ملت‌ها را در معادلات ژئوپلیتیکی به بازی می‌گیرند، مسئله «رهبری» به مسئله‌ای تمدنی تبدیل شده است.

در تاریخ جوامع آنگاه که بحرانی سر برمی‌دارد، اولین تکیه‌گاه ملت‌ها، نگاه‌شان به قله‌نشینان عرصه تدبیر است. گاه اما قله‌ها خود در مه‌اند و دیده نمی‌شوند.

کُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْکِتَابِ لَکَانَ خَیْرًا لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَکْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ ملت ایران در سیر تطور انقلابی خویش ابتدا به مقام امت و سپس به مرتبه امامت می‌رسد. به این معنی که اولا الگوی همه مردمان جهان است و دوم الگوی ملت‌های مومن و پرهیزگار.

در روزهایی که آتشِ جنگ ۱۲ روزه، افق منطقه را سرخ کرده بود و نفس‌ها در سینه حبس شده بود، چیزی فراتر از موشک‌ها و پهپادها در کارزار دیده می‌شد. پیوندی پنهان و درعین‌حال آشکار میان دل‌ها، صفوف، تصمیم‌ها و حتی اشک‌های مادران شهید و محاسبات فرماندهان. پیوندی که رمز آن، در واژه‌ای نهفته بود که قرن‌هاست بار امانت تاریخ را به دوش می‌کشد: ولایت.

بحران‌ها همواره محکی جدی برای سنجش کارآمدی نظام‌ها و به‌ویژه رهبری‌ها بوده‌اند. در میان این بحران‌ها جنگ ۱۲ روزه اخیر را نه صرفا یک تقابل نظامی کوتاه، بلکه بستری برای آزمودن عمق و استحکام «ولایت فقیه» در عصر پیچیدگی‌های چندلایه دانست.

ازجمله اسرار عمیق مدیریت ولی‌امر مسلمین در دوران معاصر که هرچه زمان می‌گذرد، ابعاد آن روشن‌تر می‌شود، «صبر راهبردی» است؛ صبری که نه از جنس تعلل و بی‌تصمیمی، بلکه صبری حاکی از قدرت، دوراندیشی و سنجش حکیمانه لحظه‌های تاریخ‌ساز است.

در سپهر پرغبار عصر ما که سیاست‌ورزی‌ها اغلب در دام دنیاگرایی و مصلحت‌اندیشی‌های زودگذر افتاده‌اند، آن‌کس که بر مدار معنا و در پرتو روح الهی صحنه را تدبیر می‌کند، خود به معجزه‌ای در متن تاریخ بدل می‌شود. بی‌تردید یکی از کم‌نظیرترین نمونه‌های چنین شخصیت‌هایی در روزگار معاصر، حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای مدظله‌العالی است؛ مردی که فهمی فراتر از ظاهر حوادث دارد و با عقلانیتی سلوکی و باطنی، گره‌های سخت زمانه را گشوده و مسیر انقلاب را در دل طوفان‌ها هموار ساخته است.

در بحبوحه تقابل تاریخی ایران با رژیم کودک‌کش اسرائیل، کشور در موقعیتی حساس قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری، نیازمند انسجام ملی و هم‌افزایی ظرفیت‌های اجتماعی است. تجربه جنگ‌های کلاسیک در تاریخ معاصر منطقه نشان داد که سلاح، تکنولوژی و توان نظامی هرچند موثر، اما بدون مشارکت و پشتیبانی مردم، به حداکثر کارآمدی خود نمی‌رسد. امروز اما عرصه جنگ، صورتی فراتر از میدان‌های نظامی به خود گرفته و مقابله با دشمن، در میدانی موسوم به «جنگ ترکیبی» ادامه می‌یابد؛ میدانی که در آن «اعتماد مردم به مسئولان» به سان سلاحی نامرئی اما بازدارنده، نقش کلیدی در تولید قدرت نرم و برتری راهبردی کشور ایفا می‌کند.