کار فقط برای پول درآوردن نیست، همان‌طور که غذا فقط برای سیرشدن نیست. خانواده، کار، غذا و همه این‌ها جزئی از زندگی است و فقط ابزار رسیدن به اهداف هم‌سطح خودش نیست، بلکه برای رشد شخصیت و تشکیل هویت انسان موضوعیت دارد

هویت جمعی تنها از گذشته شکل نمی‌گیرد، بلکه آینده نیز در همین روایت‌ها ساخته می‌شود

قناعت در متون دینی به‌معنای «رضایت درونی از داشته‌ها» تعریف شده، نه به‌منزله‌ ترک کار و چشم‌پوشی از پیشرفت

اما اشتباه این فرد اینجا است که متوجه نیست غذاخوردن خودش موضوعیت دارد. سفره موضوعیت دارد. کنار دوستان نشستن موقع غذا موضوعیت دارد. آرامش هنگام دریافت غذا موضوعیت دارد

قناعت در متون دینی به‌معنای «رضایت درونی از داشته‌ها» تعریف شده، نه به‌منزله‌ ترک کار و چشم‌پوشی از پیشرفت

رفاه مفهومی ساخت‌یافته است که بر پایه کار مداوم، نظم اجتماعی و مشارکت مؤثر در فرایند‌های تولیدی و خدماتی شکل می‌گیرد.

صور یک جامعه پیشرفته بدون فرهنگ کارِ نیرومند، چیزی شبیه به رؤیای پرواز بدون بال است. در ایران امروز، بحث درباره رفاه اجتماعی، پیشرفت اقتصادی و توسعه پایدار بیش از هر زمان دیگری مطرح می‌شود، اما وقتی پای عمل به میان می‌آید، گویی نوعی گسست فرهنگی در برخورد با کار و مسئولیت‌پذیری دیده می‌شود. در حالی که کار باید به‌مثابه یک ارزش اجتماعی و ابزاری برای تحقق رؤیای رفاه تلقی شود، در بسیاری از موارد به امری ثانوی و حتی مزاحم برای آسایش فردی تقلیل یافته است. این یادداشت تلاش دارد تا با نگاهی تحلیلی به فرهنگ کار در ایران امروز، تضاد میان خواست عمومی برای رفاه و واقعیت‌های مربوط به راحت‌طلبی، تنبلی‌ و ولنگاری فرهنگی را مورد واکاوی قرار دهد.

تحول در فرهنگ اقتصادی، مستلزم فرهنگی مطلوب برای کار و تغییر الگوی مصرف و سرمایه‌گذاری است.